یاس ارغوانی

 

 

از بس جان دفترم سیاه شده است دیگر قلم هم  در آن جوهر نمی برد

از بس تنم رنجور زمان شده است دیگر صدا هم  در آن   آرام نمی برد

از بس دست و پا زده ام در میان روز شب ها دگر راحت خوابم نمی برد

از بس نوشته ام و پاک کرده ام  دیگر خیالهایم به خوابم نمی برد

از بس تنهای ام را ضرب و جمع کرده ام صبرم به انتها رسیده است

از بس اشکها را مخفیانه کرده ام صبرم به انتها رسیده است

از بس دل را به عشق های پوچ خوش کرده ام  نفس هم به شماره رسیده است

از بس  ننگ بر جوانی ام زده ام  پیر شدنم به شماره رسیده است

از بس گلدان را شکسته ام و آهم نگفته ام

آرزوی مرگ هم به شماره رسیده است

نوشته شده توسط سادات در 0:22 |  لینک ثابت   •